اوت 22, 2007 farari

 اگر روزی روزگاری بشه تو رو ببینم                 گل سرخی نمی مونه که نخوام برات بچینم

 اگر تا روز قیامت داشتنت نباشه قسمت                    چشم به راه تو می مونم با دلی پر از صداقت

 شب مهتابی قشنگ است برای دیدن یار                   اما چه کنم دیوار بلند است ونگهبان بسیار

 اسم منو خط بکش شکل منو بد بکش          بین منو عشق من دیوار نکش سد بکش

 بیا برویم از این ولایت من و تو                          تو دست منو بگیرو من دامن تو
تا حدی برویم که هر دوبیمار شویم                        تو از غم بی کسی من از غم تو

 روزی که از تو جدا شم روز مرگ خنده هامه             روز تنهایی دستهام فصل سرد گریه هامه
توی اون کوچه غمگین جای پاهای تو مونده               هنوزهم اون بید مجنون عکس قلبت رو پوشونده
بعد تو گریه رفیقمه غو تو داده فریبم                         حالا من تنها وخسته توی این شهر غریبم

Entry Filed under: Uncategorized

این نوشته را دنبالک کنید.  |  Subscribe to comments via RSS Feed